A gdybyśmy na chwilę zamienili się miejscami?
Dorośli często zastanawiają się:
- czego uczyć dzieci,
- jak je rozwijać,
- jak przygotować je do przyszłości.
Rzadziej zadajemy sobie pytanie:
Co dzieci powiedziałyby nam o swoim dzieciństwie, gdyby potrafiły opowiedzieć o nim naszym językiem? Być może ich odpowiedzi byłyby prostsze, niż się spodziewamy.
„Nie pospieszajcie mnie”
Dzieci żyją w świecie, który z roku na rok staje się coraz szybszy.
Tymczasem rozwój potrzebuje:
- czasu,
- powtarzalności,
- cierpliwości.
Gdyby dzieci mogły mówić głosem psychologa, prawdopodobnie powiedziałyby: „Pozwólcie mi robić rzeczy w moim tempie. Nie wszystko musi wydarzyć się od razu.”
„Nie potrzebuję ciągłych atrakcji”
Dorośli często chcą sprawić dzieciom radość poprzez:
- nowe zabawki,
- wyjazdy,
- zajęcia,
- niespodzianki.
Tymczasem dziecko mogłoby powiedzieć:
„Najbardziej lubię mieć czas na zabawę, którą sam wymyślę.”
Dla małego dziecka zwykły karton, koc czy patyk często mają większy potencjał niż najbardziej rozbudowana zabawka.
„Patrz na mnie, nie tylko na to, co robię”
Dzieci nie potrzebują wyłącznie oceny swoich osiągnięć.
Potrzebują:
- zainteresowania,
- obecności,
- zauważenia emocji.
Być może powiedziałyby:
„Zobacz mnie, a nie tylko moje zachowanie.”
Bo za każdym zachowaniem kryje się jakieś przeżycie, potrzeba lub emocja.
„Pozwólcie mi czasem popełniać błędy”
Budowanie wieży, która się przewróciła.
Rozlana woda.
Nieudana próba samodzielnego założenia butów.
Dla dorosłego może to być problem do szybkiego rozwiązania.
Dla dziecka to nauka:
- wytrwałości,
- samodzielności,
- radzenia sobie z frustracją.
Gdyby dzieci mogły nam coś powiedzieć, być może usłyszelibyśmy:
„Nie wyręczaj mnie we wszystkim. Pozwól mi próbować.”
„Nie każ mi być idealnym”
Dzieci:
- złoszczą się,
- płaczą,
- krzyczą,
- popełniają błędy.
Nie dlatego, że są niegrzeczne.
Dlatego, że są dziećmi.
Być może chciałyby powiedzieć:
„Nie muszę być idealny, żeby zasługiwać na miłość i akceptację.”
„Najbardziej pamiętam wspólny czas”
Po latach dzieci rzadko pamiętają:
- markę zabawki,
- cenę prezentu,
- liczbę atrakcji.
Znacznie częściej pamiętają:
- wspólną zabawę,
- przytulanie,
- rozmowy,
- poczucie bezpieczeństwa.
To właśnie relacje tworzą fundament dzieciństwa.
„Pozwól mi być dzieckiem”
W świecie pełnym oczekiwań i pośpiechu dzieci prawdopodobnie przypomniałyby nam o jednej, bardzo ważnej rzeczy:
„Nie spiesz się z moim dorastaniem.”
Dzieciństwo nie jest etapem, który trzeba jak najszybciej przejść.
To wyjątkowy czas:
- odkrywania,
- eksperymentowania,
- zabawy,
- budowania relacji.
Gdyby dzieci mogły nam coś powiedzieć…
Być może nie prosiłyby o więcej zabawek, zajęć czy atrakcji.
Może powiedziałyby po prostu:
„Bądź ze mną. Słuchaj mnie. Pozwól mi się bawić. I daj mi czas, żebym mógł być dzieckiem.”
Plik do pobrania TUTAJ
